مانده در انتظار

تنها نشسته کنج خرابی

ولی ما

نظاره می کند

از دست تیغ و تیر

تنها نه این زمان

او ناله می کند

در تنگنای وحشت گل بوته های رنج

عاری ز گوش خلق

مستانه در برابر عالم

نظر کند

   من نیستم جز آب

       من نیستم خراب

من نیستم کبوتر ننگی در این میان

آزرده از جهان

او را خبر کنم

    ای مهربان نگاه

               یاد آور پگاه

                   مانده در انتظار

                         او وایه می کند

در بستر نگاه من امشب خطابه ای است

آری بهانه ای است

یاد آور بهانه دیرین نشانه ای است

شاید نشانه ای است

من نیستم خرابه عالم در این زمان

      چشمان در انتظار

            ناظر که عابری گذرد از کنار ما

                 ویرانه خلق را

                      او خود کند نگاه

                              در صبح تنگنا

                                     دیدم سپید تار

                                          امید زندگی است

                                از دست روز خوار

                           با آه شب

                  نگاه زمان را

              رقم زند

آن مرد با خدای

بنشسته با نگاه زمان

او نهان کند

آن پیکر وفای

اندیشه می کند

    بیچاره می شود

          بی جاده می رود

               تا بگذرد ز دشت

                     او ناله می کند

                            شاید در این زمان

                                  امید ره به راه دلان

                                         او رقم زند

                        من هم در این مکان

                از کنج خانه ای

        راحت به اوج

سر بکشم با ترانه ای

گویند این چنین

مردان علم و دین

او مظهر ظهور ظواهر نشانه بود

او خود ترانه بود

[ پنجشنبه 28 دی 1396 ] [ 9:53 ] [ ولی اله بایبوردی ]

[ ]

در سکوت غم تنهایی خویش

                                  در خلوت سکوت

                             دیدم مقام دوست

                  بنشسته جلوه ای بکند

           از برای دوست

آهسته اشک خون بچکاند

به روی دوست

در سکوت شب تنهایی خویش

دیده ام صد دل شور

در همان نقطه کور

همه در غرق حباب اند در این ظلمت شب

      بستر خاک به مهمانی مستان ولا

           به تو ایمان دارد

                دل هر درد سعادت

                       نور ایمان خواهد

                              عارف شهر طریق

                                      به تو حاجت دارد

                                              دل اجابت خواهد

                                     چون شکایت دارد

      چه دهم شرح که پیوسته حکایت دارد

لوح دل را بکشد روح نظارت دارد

آه از ظلمت شب

در سکوت غم تنهایی خویش

در بیابان پی کاری رفتم

خواستم رنج سفر را

بنگارم دل پاک

تا که این جسم حباب

موقع حشر نگوید

همه هست افسانه

    چه کنم این نامه

          به تو گوید خامه

               که سکوت دل من

                       آینه روی تو باد

             همه در کوی تو باد

       دل من سوی تو باد

شاد بادا ای یاد


[ بازدید : 4 ]

[ پنجشنبه 28 دی 1396 ] [ 9:47 ] [ ولی اله بایبوردی ]

[ ]

خانه دوست

از دل کوچه تاریک قشنگ

یک شب از غصه و رنج

پا پیاده به مسیری رفتم

تا که در گوشه غم

مونس غنچه دل

که در این ویرانی است

خانه دوست

    مرا اول صبح و هر شب

         به تماشای نگاه سحری می خواند

              به تماشای دلم

                    رفتم امشب بینم

                            درد و رنج دل خود

                                    با تو گویم چه کنم

                           شاید این محفل پاک

                 به تماشای نگاه

نور انوار محبت به صراحی نوشد

        وای از ظلم و فساد

                همه در غرقه آب

یک نفر نیست که رهیاب شود

راه بیراه زمان را جوید

عرش را با نظرش آراید

باز رفتم به حرم

       خانه مهر و سفر

             که از آن جا بکنم سیر به عالم

                    قصه درد همین بس

                          که من امروز نخواهم

                                هر که را دیدم و افسوس

               به یاد خود و وامانده ز راهی

     خواستم پرده کشم

آه چه بد عهد زمانی

همه در غرق حیات

    چه کنم راه نجات

           بروم خانه غم را

                  به نگاهی به ربایم

                       نور و ظلمت

                            کوه سرسخت

                                آتش قعر محبت

                           خنده دیو مخبت

         ز درون قطع و به غبغب

جلوی دیو به تربت

خاکبوس ره میخانه خرابم

به تماشای نگاهم

    چه کنم نام و نشانم

          که چه بد عهد زمانی

               همه در غرق حبابی

                      نظرم سوی بهاران

  که پس از مرحله آید به کناری

همه بایستی رفت

چه بهار و چه خزان

    چه مسیحی چه مجوس

             چه مسلمان چه عنود

                     پا پیاده گذری کردم و رفت

    دیدمش راه دو صد قافله سرگردان

همه ویران همه نالان

که در این دشت

به حیران

طفل و مادر

همه گریان

پای کوبان

چو خرامان

به نظر عاشق و واله

    چو شمعی در دل یاران

             چه دهم شرح به جانان

                    آشنای سحرم

       در به در در سفرم

روز و شب بی خطرم

که در این دشت

خدا را نظرم

چه دهم شرح فراق

که من از دوست

نشانی خواهم

    خانه دوست کجاست

           آه از ظلمت شب

                 ننگ دیرین جهت

                         گریه شوم دو لب

                     که در این شب

            به آه سحری

   نوحه گرم

شب تیره چه شب خاطره ای است

    زیر یک سقف بلور

          روشن از قصه نور

                درد بیداد در این پهنه کور

                       بنگر

سقف بلورین چه شب ناظره ای است

آه از این دشت سکوت

که چه بد عاطفه ای است

        تیغ بیداد زمان

               ورد آیین جهان

                    به نظر روشن جان

           لیک در دست ددان

  پا به پا منتظر دوست

که او عاقله ای است

در دل شب تو ببین

نور چه قدر نائره ای است

   آفرین بر دل دوست

        رهنمای دل اوست

             رهزن کوی سکوت

                  در به در او مبهوت

                        بین که عالم همه یکسر

                                   به جهان دایره ای است

                          حق و آیین رسیدن به خدا

                  ضابطه ای است

         با دو دید امشب

دیده بر خاطر شب

بسته ام ورد به لب

که در این محفل جانان چه عجب

نور کم سوی دمیده به نظر

     کاتبه ای است

          ای خوش آن جسم

                   که از روزن چشم

                        راحله ای است

                               شب بیابان بلا

                                      به نظر تیغ جفا

                              خفته از بهر دعا

                        به مناجات خدا

              بانگ تکبیر اناالحق

    که دل عاشقه ای است

از سرا پرده غم

دوست چه خوش خاطره ای است

دل شب زخم عدو

گشته حیران دل او

    دوست نالان ز سبو

            که عطش دارد دوست

                 که چرا مرهم دل

 دیر به وقت عارضه ای است

درد یک سلسله عالم

به نظر سانحه ای است

شب تیره

     چه شب

خاطره ای است


[ بازدید : 4 ]

[ پنجشنبه 28 دی 1396 ] [ 9:37 ] [ ولی اله بایبوردی ]

[ ]

کودک درس

                            در جوار اتاق مدرسه ای

                       بود یک طفل باد پیمایی

                 کودک درس خوان از روستا

            آمده در کنار رود فرود

   کودکی با نگاه سیر و سفر

راه دل دید و شد روانه آب

راز دل را بگفت بر باران

قطره اشک ریخت جوی روان

     رود سرشار از شراره آن

         طفل را برد و از جهان بگذشت

               با نگاهی حزین و خسته راه

                    آب با درد طفل دیده فشاند

                         ریزش دیده تند گشت و گذشت

                                 همچو خورشید افتاده به آب

                  این بود ماجرای کودک درس

    با نخستین نگاه آب برفت


[ بازدید : 4 ]

[ پنجشنبه 28 دی 1396 ] [ 9:32 ] [ ولی اله بایبوردی ]

[ ]

پیر عارف

                              صبح یک روز سرد بارانی

                        از محلی به شهر می رفتم

               با نگاهی به دور و بر ناگه

         راه بیراه درس می رفتم

  بر سر چار راه شهر شلوغ

صبح یک روز سرد بارانی

کودکی در کنار دکه نون

راه عابر به چشم می نگریست

     زیر لب با نگاه حزن آلود

          هر طرف را به جستجو می گشت

                 چیزی از زیر لب به گوش آمد

                       خسته راه  زرد رنگ و خموش

                               عابران بی توجه از کودک

                    کودک خوب چشم خون آلود

          پیر عارف از آن میانه گذشت

  رحمت ایزدی نثارش کرد

کودک نوجوان آواره

دست بسته به پیش شیخ خزید

جویباری ز خون اشک آلود

   بر زمین صبور سخت بریخت

        پیر عارف نگاه خسته خود

            بر فراز زمین سخت بدوخت

                 آسمان گریه داد باران را

                      که چنین ماجرا ز چهره زدود

                              مردمان سر فرو به خواب روند

                        بی توجه به همنوع خودشان

                 شاید این رنج دیر و غصه شان

           بی تأمل ز یاد خود بردند

      صبح یک روز سرد بارانی

ماجرایی چنین به یاد آورد


[ بازدید : 9 ]

[ چهارشنبه 27 دی 1396 ] [ 22:04 ] [ ولی اله بایبوردی ]

[ ]

پیر باران

با کدامین نگاه دریایی

در گلوگاه زخم حیران بود

هر طرف را به جستجو می گشت

       شب شبگرد آشنای کبود

               در پس پرده غبار آلود

                      ناگهان غصه بود و حرمان بود

                              هر طرف را به چشم دل می دید

                   ابرو باران به روی خلق چکید

               با قدم های تند بارانی

   بر پیاده گذر نمود و چه دید

خفته در راهرو مرد کهن

بارش قطره روی خلق چکید

رنج دیرین درون سینه گشود

        با دو دید نگاه خسته پیر

               منتظر تا به هوش او آید

                        زیر باران نگاه من بر او

                                  غیر او هیچ کس نبود به جای

                                               من در آن بین جستجو کردم

                                      با نگاهی به وسعت تاریخ

                         یار و یاران به پیش می خواندم

                   ناگه آمد دو نوجوان ستبر

       گفت یارا چه بود غصه چه بود

  بغض با آه سینه لبریز

هر سخن را به دید او بشکست

پیر بعد از دو لحظه بیداری

رو به من کرد و گفت یاران را

       ذکر خیر خدا جانب تان

                 ای دو چند پیش روی در نزدم

                          پیر از زیر سایبان برجست

                                   کله خود به دست گرفت و خزید

                                              با نگاهی غم و درودی خوش

                           مست مستان تلو تلو می رفت

                     دست دیگر یه گونی خالی

              چشم مردم شراره می بارید

     با دو دید خمار و مست آلود

 راه خانه پیاده می پیمود

بعد رفتن که دور هم بودیم

آفتاب از افق نظر بودی

    که ندایی ز غیب آمد گوش

            واله و شیفته سریر ملوک

                   آن طرف تر ز مجلس مردان

                          پیر افتاد بر زمین ستبر

                                  آفتاب از افق به زیر آمد

                                           دست پیر فتاده را بگرفت

                              با قدم های کند و خسته راه

                       راه بی راه دیر را می رفت

             من در آن جمع چشم خون آلود

     پای رفتن به خانه غم بود

قصه درد روز را گفتم

تا که بر خلق این شود آگه

دست پیر فتاده بگرفتن

آرزوی زمان به یاد آرد

خسته راه پیمای عشقم

    به ناز نگاهت سوگند

         که در پهن دشت زندگی

              آلاله ها را نظاره گرم

                    ای مهربانترین مهربان

                             دلم را شعله عشق قرار ده

                                    شاید نگاه غم گرفته به هامون را

                                            از غروب آفتاب گیرم

                                 و زیبایی خلوت شب را

از ماه و بلورهای قشنگ ستاره و سیاره جویا شوم

ای مهر تابناک

شبانگاه نور را

    بر قلب سوز عشق

         بتابان

              که یک نفس

                    با ساز سینه

                          نقش بسازم

                                که یار را

        مهمان سفره دل خویش ام

   بخواندم

تا قمری دلم

به پناه نگاه سرو

آواز سر دهد

که منم خسته پگاه

همراه سرو

قمری دل

در سکوت صبح

نجوای می کند

با مونسش

ولی


[ بازدید : 9 ]

[ چهارشنبه 27 دی 1396 ] [ 21:56 ] [ ولی اله بایبوردی ]

[ ]

شعر من

آری

   می خوانم شاید درد نهفته ام التیام یابد

         به صدای گرم دل

              آواز می خوانم

                   هر چند می دانم

                          شعر من

ترنم دردهای تاریخ است

درد سرگذشت ملتی است

   که از سروده من بلند می شود

        و آسمان را به لرزه در می آورد

              چنان که صوت ام

مایه بسی تلخکامی است

برای آن کسی که

نور وحدت را در دل ندارد

        شعر من زمینی آسمانی است

               چون پرنده ای که

با بال های رنگ به رنگ

در فضای نور عالمتاب

       هر لحظه رنگی به خود می گیرد

              آری شعر من

                      مهر را به آیین جامعه می آورد

                              هدف شعر من

نشانه صلح و دوستی است

در تمامی

مکان های حاصلخیز قلب

      حتی در دل سنگ هم اثر می کند

            آوای شعرم

                     حزین و درد آگین است

زورمندان را به کار ناید

        دولت مردان را نیز هم

                 که تشنه قدرت اند و جاه و جلال

                         آوای شعرم

                                  تبلور ایمان

     بر قلب های خفته و بیدار است

خفته از آن سان

که بیدار گردد

و

بیدار هشیار

شعر من

صفیر گلوله زخم های سربازان است

سربازانی که

از دورا دور این سرزمین

           همه با هم

دست بر دست

یکدیگر

ندای آزادی را دارند سر می دهند

با دستان خونینی که

جام شوکران را به یاد می آورد

            که این زورمداران نخبه کش

                      چرا دست بر نمی دارند از لجاجت

                               کم عقلی

               دل را باید گسترد

    فضایش را رونق داد

با نور امید فلق و شفق

علت سروده من

آغاز بی پایانی است

هر چند شعر من

سرشار از لطافت پاکی است

زایندگی چشمه سار را یاد آور است

شعر من

صعود به قله های بدیع سر به فلک می باشد

که انسانی را با آرمانی مقدس

به اوج قله قاف

رهنمون می سازد

شعر من

زیباست

به زیبایی بلور برف های زمستانی

شعر من

پویاست

همیشه

زنده و پا بر جا

در پشت تپه ای

   چند مرد جنگجو

آماده نبرد

فرمانده در سکوت

    باید که صبر کرد

          مردان حق جو

در ذکر و در سجود

مستانه در سکون

در فکر خانه بود

ای مرد پارسا

تقوای دل ببین

      در خاطرات شب

            تاریکی سکوت

                 من را به فکر دوست

                          همواره می برد

                               جایی که درد را

                                      درمان چاره بود

                                                ای مرد متقی

                                                       یادی کنی ز نخل

                                                     در چاهسار غم

                                                   درد دلت بگو

                                         سنگر نشین عشق

                                   دارد پیام حق

                          مردان در انتظار

                    گوید به مردمان

             یادی ز جبهه کن

      ای آشنای حق

ناظر به هر طرف

بینم خیال را

در وحدت خیال

آید سراغ من

     ای مونس دلم باز آی محفل ام

                دنیا شده غریب آواز عندلیب

                         یک لحظه هوش برد

             دیدم که دوست مرد


[ بازدید : 5 ]

[ سه شنبه 26 دی 1396 ] [ 15:03 ] [ ولی اله بایبوردی ]

[ ]

به عشق جبهه می مانی

                               نمان در شهر و جبهه آ

                         که جبهه جای مردان است

                      چو مردانی ابوذر وار

                 و سلمان ها و یاسرها

           برادر جان خموشی چند

       توجه کن به دینت جان

مبارز مرد میدان است

چرا ماندی چرا میری

مگر تو مرد ایمانی

به عشق جبهه می مانی

    که جبهه جای ماندن هست

           شکفتن هست و خفتن نیست

                    برادر خواهرم مادر

                          دفاع مرز را خاطر

                                  عمود دین را ناظر

که من اسطوره ساز قرن های آشنا هستم

مسلمانم

رگم

ایمان

جهت پیمان

هدف ایران

چو مادر دوستش دارم

به یاد خاک مردانش

کنم ایثار این قلبم

مسلمانم

چه می خواهم

نماز و روزه یاد آور

خدا را از درون باور

که خورشید آید از خاور

عدالت دارد او خواهر

چه گویم من

نگهبانم

نگهبان هدف ایمان

      نگهبان جهان ایران

           وطن خواهد مرا یاری

                که ای انسان بکن کاری

                       زمین جایی است آبادی

                             نه تخریب گر شود دادی

                                        عدالت گستر قرن ام

                             من از دشمن نمی ترسم

                که دشمن سخت در جنگ است

          بکش دشمن که او ننگ است

    برادر جان برو جبهه

که جبهه جای مردان است

مدارا کار دینداران

عدالت کار بیداران

کنم کاری که هشیاران

کنند تحسین مرا یاران

    در این خط تقدم من

        چو من افراد بسیاری

              خدا داند چه افرادی

      چه اهدافی چه اهدافی

هدف پیروزی است یاران

به صف دشمن

مقابل من

خدا ناظر

وطن خاطر

خطوط سینه بس عالی

که دل از ریب هست خالی

ز خطی بگذرم

تا من

به رقص آرم

دل باور

که دشمن سخت ترسان است

منم من

مرد مردستان

چو شیری از دل ایران

مسلمان زاده ام جانان

    در این صحرای میدان بین

          شهیدی لاله گون ام من

                مبارز پیکرم

                    در من

                         نبینی

                             خستگی

                        یارم

من از نسل چو خورشیدم

که دنیا دوست می دارم

دفاع از خود هویدا گشت

صف دشمن بباید بست

که دشمن سخت ترسان است

     تولد دارم از ایمان

            که بسته این چنین پیمان

                 که مرگ  آیین عزت شد

                          نهال مرگ گشت گلشن

                                من از خاکم

                                      نه از آتش

                      چو ابراهیم در آتش

              حقیقت ها به تو دارم

        چو یک راوی

   به تو خوانم

صبح یک روز بهار

گردش لیل و نهار

باز آمد یا رب

   جلوه دست حبیب

         چو مداوای طبیب

               گوشه ای می گردم

                        که به خدمت باشم

            جلوت یک گل سرخ

    با صفا همچون رخ

چه کنم بار دگر

به تماشا دلبر

صد گل یاس زمین

       پیرهن چاک و کمین

               غنچه وش هجر کشم

                       مرغ دل باخته هم

                             سال ها منتظر است

                                    به نگاهی که در اوست

                                                      بار الها چه کنم

                                      روز و شب می خوانم

                                ذکر و تسبیح و کلام

                        درس آن پیر همام

                  کی توان قصه تمام

             نتوان

      غصه بنام


[ بازدید : 4 ]

[ سه شنبه 26 دی 1396 ] [ 14:51 ] [ ولی اله بایبوردی ]

[ ]

دلم گردد جوان

شب نشین کوی دلبر مدتی

از فراقت سوختم

فریاد رس

من که از بس ناظر راهت شدم

       قد کمان گشتم نیامد سوی من

            ای نگارشگر چه می پرسی که من

                    از بلای جان دلبر سوختم

                          دلبرا

                               یک لحظه بگذر در مسیر

                                    لا اقل بینم

                               دلم گردد جوان

                     نیست در دیده کدورت

                  عاشقا

                       پرتو عشقش مدام

                           در دید ما

                                  ساکن کویت شدم

                                        عاشق مرا

                      ره نمودی داد و از ره

                  خود گذشت

            در رهی ماندم

  که از هر صد طرف

جلوه گاهی دیدم از نور

نور رب

ماجرا این است

     عاشق عشق نیز

             از مسیر راه من پر زد گذشت

                     والی دیری شدم

                           با دیریان

          مدتی خلوت گزیدم

  عاشقان


[ بازدید : 3 ]

[ سه شنبه 26 دی 1396 ] [ 14:49 ] [ ولی اله بایبوردی ]

[ ]

مادری دارم پیر

دوست از دور گذشت

      به کجا خواهم رفت

         رد پا مانده ز دوست

              حجت حق هم اوست

                  چه کنم باید رفت

                       می توان تنها رفت

                            مادری دارم پیر

                       پدری نیز همین

                که وداع از دو عزیز

           نتوان ساده گرفت

        مانده ام خالق دل

  راه دل روشن کن

یک طرف عشق وطن

حق و ایمان دل من

     راه دل را گیرم

          بروم وادی خون

               یا بمانم

                   به پدر

مادر و یا خواهر خویش

سر پناهی باشم

چه کنم

چاره ندارم

باید امشب بروم

دل هوایی شده است

      یاد ایام بخیر

           خالق دشت کویر

               به تو ایمان دارم

راصیم کن به کویر

به کویری که هزاران

نفر افتاده ز هوش

مشک ها بردارم

      بروم چشمه آب

          همچو سقای عرب

               که به طفلان گذرد

                    تشنگی را ببرم

                        آه ای سوز عطش

                                ره دل نیست گذر

                                     سنگ باشی شکنی

                                              چشمه جاری سازی

                                       تا که سیراب کنم

                                   دل من غرق عطش

                              تشنه لب هست نفس

                         روح در پیکر مست

                  یاد الله به دست

           می رود سوی گذر

    که به تاریکی شب

اشک خون جلوه کند

تا کسی اشکش را

نشنود

مرد کهن


[ بازدید : 4 ]

[ سه شنبه 26 دی 1396 ] [ 14:45 ] [ ولی اله بایبوردی ]

[ ]

تا کی در انتظار

با من دمی بمان

         در گوشه ای نهان

                    محتاج دیدنت

                              گل بوته جهان

                                        تا کی در انتظار

                                آزرده از دیار

                         دانم گل بهار

     سر سبز و بوته زار

با من بمان دمی

از خم بده کمی

      نوشم عزیز جان

                 سیری به لا مکان


[ بازدید : 7 ]

[ دوشنبه 25 دی 1396 ] [ 22:46 ] [ ولی اله بایبوردی ]

[ ]

ای عاشق حزین

آسوده از خیال

     فکرم دگر ننال

           نالم چو نای نی

                از روزگار هی

                      ای عاشق حزین

                              معشوق را ببین

                                        آزرده از جهان

                                                 ره سوی لا مکان


[ بازدید : 8 ]

[ دوشنبه 25 دی 1396 ] [ 22:45 ] [ ولی اله بایبوردی ]

[ ]

کی رفته ای ز یاد

                                 از خواب می پرم

                              اندیشه می کنم

                         حالا میاد به یاد

                   کی رفته ای ز یاد

            آن نو گل حیات

       از دشت کائنات

   ای مهربان

نگاه

 


[ بازدید : 6 ]

[ دوشنبه 25 دی 1396 ] [ 22:43 ] [ ولی اله بایبوردی ]

[ ]

ما بین هاله ها

در راه علم بود

    دیدم چه هاله ای

           ما بین هاله ها

                عکس رخ تو بود

                         ای آشنای راز

                                با من دمی بساز

                                         ماندم در انتظار

                                                   عکس رخت

                                                                 چه ناز


[ بازدید : 9 ]

[ دوشنبه 25 دی 1396 ] [ 22:41 ] [ ولی اله بایبوردی ]

[ ]

ای منظر نگاه

                                                 آن حالت نگاه

                                           گویای زندگی است

                                     ترکیب صورتت

                             مه روی سادگی است

                     ای منظر نگاه

             یاد آور پگاه

   دیری است منتظر

آیی بر نظر

       مهمان یک شبم

               ای مونس تبم

                        مه روی

                               گل پری


[ بازدید : 6 ]

[ دوشنبه 25 دی 1396 ] [ 22:40 ] [ ولی اله بایبوردی ]

[ ]

ای باغبان دل

یک جرعه نوش کن

با نوش گوش کن

   کی رفته ای ز یاد

         یادی ز دوش کن

              محتاج زنده ام

                    یک لحظه کوش کن

                               تا در مسیر باد

                                    جویای  بوش کن

                                              ای باغبان دل

                                                       قلبی تو جوش کن


[ بازدید : 6 ]

[ دوشنبه 25 دی 1396 ] [ 22:38 ] [ ولی اله بایبوردی ]

[ ]